Rejestratory cyfrowe CCTV: jak dobrać rejestrator do kamer, a nie odwrotnie

Rejestrator dobiera się na końcu, nie na początku. Najpierw kamery, ich liczba, rozdzielczość i to, co ma się dziać z nagraniami. Dopiero potem szuka się urządzenia, które to wszystko uniesie. Kto robi odwrotnie – kupuje „fajny NVR z promocji” i dopiero potem liczy kamery – prędzej czy później ląduje z rejestratorem, który przyjmuje strumienie, ale na monitorze operatora pokazuje połowę obrazów, a dyski kończą się po kilku dniach zapisu.

NVR czy DVR/XVR – decydują kamery, które już wiszą

Jeśli obiekt ma kamery IP, sprawa jest prosta: patrzymy na rejestratory NVR. Odbierają wideo po sieci i różnią się między sobą głównie liczbą kanałów, pasmem, obsługą dysków i tym, czy mają porty PoE. Tyle w teorii. W praktyce dwa NVR-y „na 16 kanałów” potrafią się różnić jak dzień i noc, o czym za chwilę.

Kamery analogowe albo HD analog? Wtedy kierunek to rejestratory DVR/XVR. To samo dotyczy modernizacji, gdzie część starych kamer koncentrycznych zostaje, a nowe punkty robi się już w IP – tyle że wtedy trzeba sprawdzić w karcie konkretnego modelu, ile kanałów IP i w jakiej rozdzielczości rejestrator faktycznie przyjmie. „Hybrydowy” na pudełku nie znaczy „zgodny ze wszystkim”. Widziałem instalację, gdzie XVR miał dopiąć kilka kamer IP klienta i okazało się, że owszem, dopina, ale nie w tej rozdzielczości, którą klient sobie kupił. Standard sygnału, rozdzielczość, limity – to trzeba porównać przed zamówieniem, nie na drabinie.

Parametry czyta się razem, nie po jednym

Napis „rejestrator IP” niczego nie mówi. Przy porównywaniu modeli patrzę zawsze na komplet:

• liczbę kanałów;
• pasmo wejściowe i wyjściowe;
• obsługiwane rozdzielczości;
• ile kanałów rejestrator zdekoduje jednocześnie i w jakiej rozdzielczości;
• liczbę zatok SATA i maksymalną pojemność jednego dysku;
• PoE – czy jest i jakie;
• zgodność z konkretnymi kamerami i dyskami;
• zasilanie i miejsce montażu.

I to właśnie „razem” jest najważniejsze. Wystarczająca liczba kanałów nie pomoże, gdy pasma zabraknie, a osiem zatok na dyski nie sprawi, że urządzenie wyświetli więcej obrazów naraz. Najczęstsze pomyłki, jakie widuję, biorą się z porównania jednej liczby z listingu.

Kanały to nie dekodowanie

To błąd numer jeden, więc poświęcam mu osobny akapit. Liczba kanałów mówi, ile kamer rejestrator obsłuży – przyjmie strumień, zapisze na dysk. Limit dekodowania mówi, ile obrazów w danej rozdzielczości potrafi jednocześnie rozkodować i pokazać na monitorze.

W małej instalacji, gdzie ktoś zagląda do nagrań raz na miesiąc, różnica bywa niezauważalna. Na stanowisku ochrony z wideościanem to różnica między działającym systemem a reklamacją. Rejestrator nagra wszystkie 32 kamery, ale operator zobaczy naraz tylko tyle, ile pozwoli dekoder w wybranej rozdzielczości. Dlatego w większych obiektach rozdzielam na papierze dwie rzeczy: co ma być nagrywane i co ma być oglądane na żywo. Dopiero wtedy widać, czy jeden rejestrator wystarczy.

PoE – sprawdź obie strony kabla

Power over Ethernet zasila kamerę tym samym przewodem, którym idą dane. Urządzenie zasilające i odbiornik dogadują się, ile mocy jest dostępne i ile potrzeba. Wygodne, ale z dwoma haczykami.

Pierwszy: nie każdy NVR ma porty PoE. Jeśli nie ma, zasilanie kamer trzeba zaplanować osobno – switch PoE, zasilacze, cokolwiek – i wliczyć to w koszt, zanim klient usłyszy cenę. Drugi: nawet gdy PoE jest, sprawdzam, czy budżet mocy portu pasuje do konkretnej kamery. Obrotówki z grzałką i zwykła kopułka to zupełnie inne wymagania, a rejestrator nie zrobi cudu.

Archiwizacja: zatoki i pojemność to dopiero początek

Liczba interfejsów SATA i maksymalna pojemność dysku to pierwsze, co sprawdzam, ale nie przekładam ich mechanicznie na „ile dni nagrań”. Zużycie miejsca zależy od rozdzielczości, klatkażu, kodeka, ustawień bitrate i – co ludzie pomijają – od samej sceny. Kamera na ruchliwym parkingu zapisze więcej niż ta na korytarzu magazynu, choć obie mają identyczne ustawienia.

Deklaracje typu „oszczędność miejsca o tyle a tyle procent” traktuję jako wartość marketingową. Może się sprawdzi, może nie. Na pewno nie jest gwarancją dla każdej instalacji.

No i zestaw. Przed zamówieniem potwierdzam cztery rzeczy: czy wybrane dyski są na liście zgodności rejestratora, ile archiwum faktycznie potrzebuje klient, jakie parametry zapisu będą na każdej kamerze i – banalne, a kłopotliwe – czy w pudełku jest dysk, czy go nie ma. Nieraz widziałem, jak rejestrator jechał na obiekt bez HDD, bo ktoś założył, że „przecież jest w komplecie”.

Przykład do dużego IP: Hikvision DS-9632NI-M8

Do rozbudowanych systemów IP z wielodyskową archiwizacją i montażem w szafie Rack bierzemy między innymi Hikvision DS-9632NI-M8 – osiem zatok SATA i dekodowanie do 32 MP dają zapas, którego małe NVR-y zwyczajnie nie mają. To nie jest sprzęt do domu jednorodzinnego. To urządzenie do serwerowni.

Pełna karta produktu w CTR podaje:

• 32 kanały IP;
• pasmo wejściowe 320 Mbps, wyjściowe 400 Mbps;
• 8 interfejsów SATA, maksymalnie 16 TB na dysk;
• zasilanie 100–240 V AC, 50–60 Hz.

Dekodowanie – i tu wracamy do tego, o czym pisałem wyżej – zależy od rozdzielczości: do 2 kanałów przy 32 MP, 10 przy 8 MP, 20 przy 4 MP i 40 przy 1080p. Te 40 kanałów przy 1080p to nie 40 kamer wejściowych. Wejść jest 32. Jeśli operator ma oglądać naraz kilkanaście kamer 8 MP, ten model tego nie zrobi, choć wszystkie je nagra.

Zgodność konkretnych kamer i dysków trzeba potwierdzić osobno – karta CTR nie mówi, że dowolna para urządzeń zadziała razem. Sprawdźcie też przed zamówieniem, czy model jest nadal w produkcji: dostępność w sklepie nie oznacza, że producent nie wygasił już serii.

Kolejność, w jakiej to robię

1. Ustalam, co wisi na obiekcie: IP, analog, HD analog czy mieszanka.
2. Spisuję kamery i rozdzielczość wymaganą na każdym kanale.
3. Sumuję pasmo i porównuję z pasmem wejściowym rejestratora.
4. Sprawdzam limity dekodowania dla rozdzielczości, w których operator będzie oglądał obraz.
5. Liczę archiwum i porównuję z obsługą dysków.
6. Potwierdzam zgodność kamer, dysków i sposobu zasilania.
7. Sprawdzam, gdzie rejestrator stanie i z czego będzie zasilany.

Punkt 4 pomijają prawie wszyscy, którzy dobierają sprzęt pierwszy raz. A to właśnie on najczęściej kończy się telefonem od klienta.

Skąd biorą się nietrafione zakupy

Prawie zawsze z porównania jednej liczby. Konkretnie:

• ktoś czyta „40 kanałów” w dekodowaniu i myśli, że tyle podłączy kamer;
• zakłada, że każdy NVR ma PoE;
• traktuje „hybrydowy” jako „obsłuży każdą kamerę”;
• dobiera dyski po pojemności i cenie, bez listy zgodności;
• decyduje na podstawie skróconego opisu z listingu;
• przypisuje urządzeniu funkcje analityczne, których rodzaju i limitów nikt nie opisał;
• bierze widoczną dostępność w sklepie za potwierdzenie stanu magazynu i statusu produkcji.

Gdy listing i pełna karta produktu się różnią (zdarza się – oznaczenia na listingach bywają skrótowe), wiążąca jest pełna karta.

Na koniec

Dobry rejestrator to taki, który pasuje do kamer, kanałów, pasma, dekodowania i archiwum jednocześnie. PoE, dyski, zasilanie i zgodność konkretnych urządzeń sprawdza się osobno, bo żadna z tych rzeczy nie wynika z nazwy modelu.

Aktualne modele porównacie w kategoriach NVR albo DVR/XVR. A jeśli po przeczytaniu specyfikacji nadal nie macie pewności, czy dana kamera i dysk zagrają z wybranym rejestratorem – wyślijcie do CTR listę kamer, dysków i wymaganych parametrów zapisu przed zamówieniem. Taniej niż odsyłać sprzęt.