Jeżeli masz instalację opartą na GeoVision GV 8.3 albo trafiasz na ten system podczas modernizacji monitoringu, nie warto dobierać nowego sprzętu według jego dawnych ograniczeń. Obecna linia oprogramowania GeoVision to GV-VMS V20. Przy migracji trzeba przede wszystkim sprawdzić zgodność kamer i licencji, policzyć obciążenie sieci oraz archiwum i dobrać komputer do rzeczywistej liczby strumieni oraz używanych funkcji.
Sam fakt, że starszy system nadal działa, nie oznacza, że jego architektura, wymagania czy sposób dostępu zdalnego są dobrym wzorcem dla nowej instalacji. Modernizację najlepiej zacząć od inwentaryzacji, a nie od próby bezpośredniej instalacji nowej wersji „na starym komputerze”.
GV 8.3 nie jest już właściwym punktem odniesienia
GV 8.3 należał do wcześniejszej generacji oprogramowania GeoVision, rozwijanej w czasach, gdy w systemach CCTV częściej wykorzystywano karty DVR w komputerach PC, a dostęp zdalny opisywano m.in. przez przeglądarkę Internet Explorer i rozwiązania 3GPP. Dziś takie założenia nie powinny decydować o projekcie nowego monitoringu IP.
GeoVision rozwija obecnie GV-VMS V20. Producent publikuje dla tej linii bieżące instalatory, instrukcje, zestawienia obsługiwanych kamer i wymagania sprzętowe na stronie dokumentacji GV-VMS V20. W CTR.pl dostępny jest również osobny przegląd oprogramowania GeoVision GV-VMS V20, przydatny jako szersze wprowadzenie do obecnej platformy.
Warto też skorygować jedno częste uproszczenie ze starszych opisów CCTV: H.264 czy H.265 to standardy kompresji obrazu, a nie mechanizmy analityki wideo. Kodek wpływa m.in. na przepływność, pojemność archiwum i wymagania dekodowania. Funkcje analityczne są osobnymi funkcjami oprogramowania lub kamery i mogą mieć własne wymagania licencyjne oraz sprzętowe.
Co daje obecny GV-VMS V20
Według aktualnej dokumentacji producenta GV-VMS V20 obsługuje do 256 kanałów IP. Do 64 kanałów urządzeń GV-IP może działać bez licencji GV-VMS Pro; przy większej liczbie kanałów GeoVision stosuje dodatkowe licencje. Osobne licencjonowanie dotyczy kamer i urządzeń firm trzecich, a pełny zestaw funkcji AI wymaga odpowiedniej licencji AI.
System obsługuje urządzenia GeoVision oraz kamery innych producentów, w tym integrację przez ONVIF. Wspiera strumienie H.264 i H.265, widok na żywo, odtwarzanie oraz integrację z narzędziami zdalnego dostępu GeoVision. Aktualne możliwości i ograniczenia warto każdorazowo sprawdzić na stronie produktu GV-VMS V20 producenta, bo dostępność części funkcji zależy od urządzenia, wersji oprogramowania i licencji.
Najważniejsza zmiana praktyczna w stosunku do dawnych instalacji jest taka, że nie dobiera się dziś systemu wyłącznie według liczby kamer. Dwie instalacje z 32 kamerami mogą mieć zupełnie inne wymagania, jeśli różnią się rozdzielczością, liczbą klatek, kodekiem, czasem retencji, analizą AI, liczbą stanowisk operatorskich czy sposobem zdalnego dostępu.
Jak działa licencjonowanie kamer w GV-VMS V20
Przy planowaniu systemu trzeba rozdzielić trzy kwestie: liczbę kanałów GV-IP, liczbę urządzeń firm trzecich oraz funkcje wymagające dodatkowej licencji.
| Przykładowy scenariusz | Co trzeba sprawdzić |
|---|---|
| Do 64 kanałów GV-IP | Producent przewiduje do 64 kanałów GV-IP bez licencji Pro. Osobno należy ocenić potrzebę licencji AI. |
| Od 65 do 256 kanałów GV-IP | Potrzebne są licencje GV-VMS Pro dla dodatkowych kanałów; producent stosuje rozszerzenia kanałowe zgodnie z aktualnym modelem licencyjnym. |
| Kamery firm trzecich | Wymagana jest licencja na kanały urządzeń innych producentów; dla całej instalacji nadal obowiązuje limit i zasady dotyczące liczby kanałów. |
| Funkcje AI | Pełna funkcjonalność AI może wymagać osobnej licencji AI oraz odpowiedniego sprzętu. |
GeoVision podaje również, że licencje Pro oraz licencje kamer firm trzecich z platform GV-VMS V17/V18 zachowują ważność przy przejściu na V20. Nie jest to jednak równoznaczne z potwierdzeniem bezpośredniej ścieżki aktualizacji z GV 8.3. W starszej instalacji trzeba najpierw ustalić dokładną wersję programu, typ klucza lub licencji, modele kart i kamer oraz sposób archiwizacji.
Jak sprawdzić zgodność kamer i funkcji przed migracją
Zgodność z ONVIF ułatwia integrację urządzeń różnych producentów, ale nie należy zakładać, że każda kamera ONVIF udostępni w VMS wszystkie swoje funkcje. Podstawowy obraz może działać poprawnie, a jednocześnie zdarzenia analityczne, dźwięk, wejścia i wyjścia alarmowe, PTZ, metadane lub bardziej zaawansowane funkcje mogą wymagać konkretnej integracji.
Przed zakupem licencji albo wymianą serwera warto dla każdego modelu kamery sprawdzić:
- czy znajduje się w aktualnej liście urządzeń lub funkcji obsługiwanych przez GV-VMS V20;
- jaką wersję firmware ma kamera i czy producent wskazuje wymagania wersji;
- jakie strumienie, kodeki i rozdzielczości będą używane;
- czy potrzebne są zdarzenia analityczne, PTZ, audio, wejścia alarmowe lub zapis na karcie;
- czy dana funkcja jest realizowana przez kamerę, VMS czy dodatkowy moduł licencyjny.
Taki audyt jest szczególnie ważny w instalacjach mieszanych. Sama możliwość wyświetlenia obrazu nie oznacza jeszcze pełnej zgodności funkcjonalnej.
Jak dobrać serwer, sieć i archiwum nagrań
W aktualnej karcie katalogowej GV-VMS V20 GeoVision podaje minimalne platformy testowe zależne od skali systemu. Dla instalacji do 64 kanałów producent wskazuje m.in. 64-bitowy Windows 10/11 lub Windows Server 2016/2019/2022, procesor klasy Intel Core i7-11700, 16 GB RAM oraz SSD z co najmniej 150 GB wolnej przestrzeni na system i oprogramowanie. Dla zakresu 65–256 kanałów podaje procesor klasy Intel Core i7-14700K i 32 GB RAM.
Nie są to jednak uniwersalne parametry gwarantujące poprawną pracę każdej instalacji. GeoVision zaznacza, że konfiguracje testowe dotyczą określonych warunków, m.in. bez części funkcji zdalnych, AI i detekcji ruchu. Dlatego przy wielu strumieniach 4K, analizie AI, kilku monitorach operatorskich lub intensywnym dostępie zdalnym trzeba przewidzieć większy zapas CPU, GPU, pamięci, sieci i przestrzeni dyskowej.
Pojemność archiwum warto liczyć z łącznego bitrate'u kamer, a nie z samej liczby urządzeń. Przy nagrywaniu ciągłym orientacyjny wzór jest prosty:
pojemność [TB] ≈ łączny bitrate [Mb/s] × 86 400 × liczba dni / 8 / 1 000 000
To wynik przed dodaniem zapasu na zmienny bitrate, system plików, dodatkowe strumienie i rezerwę eksploatacyjną. H.265/HEVC może zmniejszyć wymagany bitrate w porównaniu z H.264 przy podobnej jakości, ale rzeczywisty efekt zależy od sceny, ustawień kodera i kamery.
Przykład: migracja instalacji 16-kamerowej
Załóżmy instalację z 16 kamerami: 12 urządzeń GV-IP i 4 kamerami innego producenta. Każda kamera zapisuje obraz ze średnim bitrate'em 4 Mb/s, nagrywanie jest ciągłe przez 24 godziny na dobę, a retencja ma wynosić 30 dni.
Przy takim założeniu 12 kamer GV-IP mieści się w bezpłatnym limicie kanałów GV-IP określonym dla V20. Cztery kamery innego producenta wymagają natomiast odpowiednich licencji kanałowych dla urządzeń firm trzecich. Ponieważ cała instalacja ma mniej niż 65 kanałów, nie ma potrzeby dobierania licencji Pro wyłącznie z powodu liczby kanałów. Jeżeli wymagane są funkcje AI, trzeba ocenić je osobno.
Łączny bitrate wynosi w tym przykładzie 64 Mb/s. Dla 30 dni ciągłego zapisu daje to około 20,7 TB surowych danych:
64 × 86 400 × 30 / 8 / 1 000 000 ≈ 20,7 TB
To wyłącznie przykład obliczeniowy. W rzeczywistym projekcie trzeba uwzględnić zmienny bitrate, liczbę klatek, sceny o dużym ruchu, dodatkowe strumienie, zapas wolnej przestrzeni i przyjętą politykę retencji.
Jeżeli w instalacji istnieją starsze licencje z V17/V18, część z nich może zachować ważność w V20 zgodnie z zasadami producenta. Dla systemu GV 8.3 nie należy jednak zakładać takiej samej ścieżki bez sprawdzenia konkretnej konfiguracji.
Licencja z CTR.pl jako przykład do rozważenia
W kategorii oprogramowania CTR.pl można znaleźć GeoVision GV-VMS-1. Karta produktu CTR.pl opisuje go jako klucz licencyjny do oprogramowania VMS dla Windows, pozwalający dodać jeden kanał kamery sieciowej. W aktualnym modelu GV-VMS V20 producent również przewiduje licencjonowanie urządzeń firm trzecich pojedynczymi kanałami.
Taki produkt może być przykładem do rozważenia przy małej instalacji z pojedynczą kamerą innego producenta lub przy stopniowym rozszerzaniu systemu. Jego istotnym warunkiem doboru jest jednak zgodność konkretnego modelu kamery i wymaganych funkcji z GV-VMS V20 oraz potwierdzenie, że bieżący SKU GV-VMS-1 odpowiada potrzebnej licencji w aktualnej wersji systemu. Opis karty produktu w sklepie zawiera także starsze informacje dotyczące poprzednich generacji VMS, dlatego nie powinien być jedyną podstawą do doboru nowej instalacji.
Produkt nie został w tym materiale nazwany bestsellerem, ponieważ nie udało się potwierdzić takiego oznaczenia w sklepie.
Co sprawdzić przed uruchomieniem systemu
Przed przełączeniem instalacji na nowy VMS warto wykonać odbiór obejmujący nie tylko podgląd obrazu. Sprawdź co najmniej:
- aktywację wszystkich potrzebnych licencji i liczbę dostępnych kanałów;
- poprawność czasu i synchronizacji urządzeń;
- zapis ciągły i zdarzeniowy zgodnie z projektem;
- odtwarzanie i eksport materiału z kilku kamer;
- działanie wymaganych alarmów, analityki, PTZ i audio;
- zdalny dostęp na urządzeniach, które rzeczywiście będą używane;
- obciążenie CPU, GPU, pamięci, interfejsów sieciowych i macierzy dyskowej w godzinach największego ruchu;
- zachowanie systemu po restarcie oraz po chwilowej utracie kamery lub sieci;
- realną liczbę dni nagrań po zapełnieniu archiwum.
Przy większej modernizacji dobrze zachować kopię konfiguracji starego systemu i wykonać migrację etapami, aby można było porównać zapis oraz funkcje przed wyłączeniem dotychczasowego stanowiska.
Jeśli dobierasz oprogramowanie i licencje do nowej lub modernizowanej instalacji, sprawdź kategorię oprogramowanie IP do monitoringu. Przy systemie mieszanym, nietypowych licencjach albo migracji z GV 8.3 warto przekazać CTR listę modeli kamer, liczbę kanałów, obecną wersję programu i oczekiwany czas archiwizacji przez formularz kontaktu z CTR. Pozwoli to zweryfikować zgodność przed zakupem i wdrożeniem.